Ilze deelt haar ervaring van knippen in het ziekenhuis.

Toen ik de kamer binnenliep, was het eerste wat me opviel dat hij niet in bed lag. Ze hadden hem in een stoel gezet, en op dat moment werden zijn nagels geknipt. Het voelde echt als een “verwenavondje”. Even geen ziekenhuis, geen zorgen, maar gewoon een beetje aandacht en verzorging.

Hij kon niet goed meer praten, maar zijn blik zei genoeg. Ik voelde meteen dat hij begreep waarom ik daar was, en dat hij het fijn vond. Zijn kinderen waren er ook, en samen vormden ze een warme kring van liefde en zorg om hem heen.

Het knippen zelf voelde eerst wat onwennig: geen spiegels, geen salonmuziek, geen geroezemoes om ons heen. Alleen het zachte geluid van de schaar en af en toe toch nog een klein grapje tussendoor. Naarmate ik bezig was, verdween het ongemakkelijke gevoel. Zijn gezicht ontspande, zijn vrouw keek trots toe, en de hele kamer leek even lichter te worden.